شادمانی و شغل به یکدیگر مرتبط هستند. شغل قادر است فرصت هایی برای افزایش شادمانی فراهم کند. شغل فرصتهایی مانند ارتباطات با دیگران؛ یادگیری و رشد مهارتهای فردی؛ استفاده از نقاط قوت و توانایی ها؛ دستیابی به اهداف و معنابخشی به زندگی بوجود می آورد. به نظر می رسد کارکنان شاد در موفقیت بیشتر سازمان نقش موثری دارند. بنا براین بعنوان یک کارمند، مدیر، سرپرست و یا رهبر موضوعاتی وجود دارد که می تواند موجب شادمانی بیشتر در محیط کار شود.

نیازهای روانی و سلامت روانی انسان

تحقیقات به ۳ نیاز پایه انسان اشاره کرده اند که ارضای آنها موجب سلامت روانی و کارکرد بهتر وی می شوند.  این سه نیاز پایه عبارتند از:

اختیار : نیاز انسان به اینکه در قبال رفتارها و اقدامات خود قدرت انتخاب داشته باشد.

تخصص : نیاز انسان به اینکه توانایی ها و شایستگی ها خود را لمس کند.

روابط : نیاز انسان به اینکه با دیگران ارتباط برقرار کند و مورد توجه دیگران باشد.

تحقیقات نشان می دهد ارضای این سه نیاز پایه تعیین کننده رضایت و سلامت روانی انسان ها در کشورها و فرهنگ های مختلف است. به عنوان نوع بشر به طور ذاتی درون ما انگیزه و سائقه به سمت برآوردن نمودن این نیازها وجود دارد. دو روانشناس به نام های دسی و رایان که تحقیقات متعددی در این حوزه داشته اند، این نیازها را “انرژی های روانیِ فطری” نامیده اند. این انرژی ها باعث بقا و تلاش بیشتر ما می شوند.

هر چقدر شغل بتواند در تامین این نیازهای پایه کمک کند، تاثیر بیشتری بر میزان رضایت و لذت کارمند از شغل دارد. شغل بخش بزرگی از زندگی اکثر افراد است، بنابراین میزانِ ارضای این سه نیاز توسط شغل، تاثیر بسزایی بر شادمانی ما در کل زندگی خواهد داشت. به عنوان نمونه، ممکن است در محل کار نیاز تخصص از طریق استفاده و توسعه مهارت‌ها و نیاز روابط را از طریق ارتباطات با همکاران تامین شود.

این نیازها علاوه بر شادمانی افراد، تاثیر قابل توجهی بر میزان بهره وری، نحوه ی رفتار با سایرین و کمک به همکاران، و پیشبرد کارها فراتر از وظایف مان دارد. لذا؛ این نیازها برای مدیران، سرپرستان و رهبران در واقع راهنمای نحوه انگیزش و تشویق کارکنان و همچنین نحوه ی طراحی شغل در سازمان است.

شادمانی در محیط کار

 

ادامه مطلب در بهینگی