دلبسته ی کفش هایش بود. کفش هایی که یادگار سال های نوجوانی اش بودند. دلش نمی آمد دورشان بیندازد. هنوز همان ها را می پوشید. اما کفش ها تنگ بودندو پایش را می زدند. قدم از قدم اگر بر می داشت تاولی تازه نصیبش می شد. سعی میکرد کمتر راه برود که رفتن دردناک بود.

می نشست و زانوانش را بغل می گرفت و می گفت : خانه کوچک است و شهر کوچک و دنیا کوچک.

می نشست و می گفت : زندگی بوی ملالت می دهد و تکرار. می نشست و می گفت : خوشبختی ، تنها یک دروغ قدیمی است.

او نشسته بود و می گفت که پارسایی ازکنار او ردشد.پارسا پابرهنه بود و بی پای افزار.او را که دیدلبخندی زد و گفت : خوشبختی دروغ نیست اما شایدتو خوشبخت نشوی زیرا خوشبختی خطرکردن است و زیباتر از خطر، از دست دادن.

تا تو به این کفش های تنگ آویخته ای، دنیا کوچک است و زندگی ملالت آور. جرات کن و کفش تازه به پا کن. شجاع باش و باورکن که بزرگ تر شده ای.

اما او رو به پارساکرد و به مسخره گفت: اگر راست می گویی پس خودت چرا کفش تازه به پا نمی کنی؛تا پا برهنه نباشی.

پارسا فروتنانه خندید و پاسخ داد: من مسافرم و تاوان هر سفرم پای افزاری بود. هربار که از سفر برگشتم پای افزارپیشینم تنگ شده بود و هرباردانستم که قدری بزرگ تر شده ام. هزاران جاده را پیمودم و هزارها پای افزار را دور انداختم تا فهمیدم بزرگ شدن بهایی دارد که باید آن را پرداخت. حالا پابرهنگی ، پای افزار من است؛ زیرا هیچ پای افزاری دیگر اندازه ی من نیست.

وطن من کفشهای من است!

مقدمه:

سلام به همه راهکاری ها. به همه ی اونهایی که از ابتدا با هم شروع کردیم و همه اونهایی که بعدا به گروه پیوستن.

یادمه آقای منفرد ابتدای کار وبلاگ یه جمله جالب نوشته بودن:

با هم بودن "آغاز"، با هم ماندن "پیشرفت" و با هم کار کردن "موفقیت" است.

فکر کنم تا یه جاهایی تونستیم پیش بریم ولی یه جاهایی پامون لنگید و تلو تلو خوران جلو رفتیم.

مطمئنا عقبگرد نداشتیم و سعی هممون حرکت به جلو و به سوی پیشرفت بود، ولی خوب، علل و عوامل متعددی دست به دست هم دادن و یه جاهایی به جای "پیش رفتن" "ایستادیم".

بگذریم. من از جانب خودم از همه عذرخواهی می کنم، اگه تند رفتم. ولی می خوام همگی بدونید که علتش فقط "ما" بود. اون شور و علاقه اول کار، مطمئنم که همتون یادتونه! همون شور و اشتیاقی که ما رو برای انتخاب پرونده تا ساعت 3 نصفه شب بیدار نگه داشت... من دلم برای از دست رفتن "ما" می سوخت. و قبول دارم که تند رفتم.

از همه اونهایی که "ما"ی سابق و "ما"ی کنونی رو تشکیل می دن خواهشی دارم، اینکه بیایید همه چیز رو فراموش کنیم و دوباره "راه بیفتیم". بیایید مثل سابق ایده بدیم و از ایده های نویی که مطرح می شه لذت ببریم و روشون کار کنیم.

بچه ها لطفا بیایید دوباره شروع کنیم. از همون "نزدیکی های صفر" خودمون و دوباره تجربه کنیم. وبلاگمون به جاهای خوبی رسیده و هممون برش زحمت کشیدیم، تک تکمون.

دوستانه از همتون می خوام که گذشته رو فراموش کنید و دوباره بیایید از نوع  شروع کنیم.

هر کی پایست یه جمله قشنگ به عنوان امضا زیر این مطلب بنویسه! (واسه هر کی پر انرژی تر بود معلومه که یه مهندس صنایع و یه رهبر واقعیه!)

 (جای خالی برای جمله ی شما)

«« قصد دارم "لذت" ببرم از "پیاده روی" در "بهشتی" ترین جاده "فعلی" زندگیم ، با دیگران یا تنها  و  اینجا "کوله باری" پر و خالی کنم، با دیگران یا تنها »»

زندگانی برگ بودن در مسیر باد نیست امتحان ریشه هاست!

ریشه هم هرگز اسیر باد نیست!

آخریش رو من می نویسم:

شنا کردن را در عمیق ترین نقطه اقیانوس یاد بگیر.

سلام

دوستان خوبم نوروز باستانی میراث پدرانم و آینده درخشان فرزندان ایران را به همه ی شما تبریک میگم.

سالی پر از بهروزی و تندرستی برای خودتون و خانوادتون آرزو دارم.

 خب با همت چند روزه ! همه دوستان رسیدیم به این مرحله ! همیشه من این جمع و تفریق ها برام مشکله ولی بازهم مجبورم :

خب موضوعات و جمع امتیاز داده شده :

مدیریت زنجیره تامین : 22

مدیریت لجستیک : 27

مدیریت استراتژیک : 21

تئوری بازیها  : 29

DOE : 18

تریز : 16

بورس : 28

حل مساله : 30
چرخه حیات محصول : 26

* لطفا جمع ها چک بشه ! خیلی تلاش کردم بی دقتی نکنم !

رقابت خیلی نزدیک بوده ولی موضوع انتخاب شده :

تکینک های حل مساله

Problem Solving

به نام یگانه منشا تفکر و دانش

هدیه من برای جشن تولد یک سالگی وبلاگمون یه شعره از خانم پروین اعتصامی. توضیح: وی این شعر را در سال 1303 زمانی که از مدرسه اناثته آمریکایی تهران فارغ التحصیل شد، برای جشن فارغ التحصیلی کلاس خود سروده است.

"نهال آرزو"

ای نهال آرزو، خوش زی که بار آورده ای

                           غنچه بی باد صبا، گل بی بهار آورده ای

باغبانِ تو را امسال، سالِ خرمی است

                           زین همایون میوه، کز هر شاخسار آورده ای

شاخ و برگت نیک نامی، بیخ و بارت سعی و علم

                           این هنرها، جمله از آموزگار آورده ای

خرم آنکو وقت حاصل ارمغانی از تو برد

                           برگِ دولت، زادِ هستی، توش کار آورده ای

زین چراغ معرفت کامروز اندر دست ماست

                           شاهراه سعی و اقلیم سعادت، روشن است

با چنین درماندگی از ماه و پروین بگذریم

                           گر که ما را باشد از فضل و ادب، بال و پری

سلام دوستان عزیز

خیلی خلاصه بگم که از امروز به بعد به صورت کاملا اختصاصی راهکار ترجمه ای از کتاب زیر رو در مورد " مدیریت زنجیره تامین "  در وبلاگ قرار می دم . طبق محاسبات بنده حدودا سه ماه کار داره تا این کتاب ترجمه بشه

با خوندن این کتاب تقریبا می شه یه گشتی توی اکثر موضوعات مهندسی صنایع زد . با توجه به علاقه دوستان در جلسات نسبت به مدیریت زنجیره تامین و همچنین رشته MBA

و اینکه اون چیزی که سرعت ترجمه و انگیزه این کار رو میبره بالا نظرات شماست و بحث هایی که می تونیم در مورد این موضوع داشته باشیم .

ممنون ///یاعلی 

سلام به همگی.

وبلاگ جدیدی رو راه اندازی کردم که قصدش شناساندن راهکار، فصلنامه ی تخصصی مهندسی صنایع دانشگاه تبریز به جامعه ی مهندسان صنایع می باشد.

در این وبلاگ می توانید عکس های روی جلد مجلات همراه با فهرست مطالب و اسامی دانشجویانی که در تهیه ی آن همکاری داشتند، ببینید.

حتما سر بزنید و نظر بدید. از اعضای هیئت تحریریه، اگر کسی مایل به همکاری در اون وبلاگ بود به من اطلاع بده تا پسوردش رو براش بفرستم.

http://rahkar-this-season.blogfa.com/

لینکش رو تو قسمت پیوند های روزانه هم قرار دادم.

                                            نسرین محبتی

1- مدتی از درج مطلب "و چند سوال " گذشته اما هنوز هیچ نظری نه کتبی و نه شفاهی از بین دانشجویان صنایع به دست هیئت تحریریه نرسیده!
2- می شه از جوانب مختلف این قضیه رو تحلیل کرد ................ که البته همش هم به نگرانی ختم می شه ...... فعلا از خیرش میگذریم!!

3- هیئت تحریریه علی رغم این قضیه تصمیم به تغییراتی در ساختار مجله گرفته که تو مطلب بعدی تا حدی شرح داده شده به قولی به این گفته پیتر دراکر "نظریه پرداز مشهور مدیریت" عمل کرده که :

4- در راستای ایجاد این تغییرات و به ثمر نشستن این ایده ها در راهکار، نشریه دانشجویان صنایع تبریز، نیازمند همکاری تمامی دانشجویان علاقمند صنایع است.

دانشجوی گرامی صنایع تبریز :

1- مشکلات و نقاط ضعف موجود در شماره های قبلی نشریه راهکار علی الخصوص شماره سوم را چه می دانید؟

مایلیم تا با دید ریز بین و نقد صادقانه شما، لیستی از کاستی ها و عیوب نشریه تهیه نماییم که مهمترین گام برای بهبود نشریه است.

2- اهداف و یا آرمانهای یک نشریه دانشجویی تخصصی مهندسی صنایع از نظر شما چیست؟ نشریه راهکار باید به کدام سمت برود؟؟

1- بعد از انتشار شماره سوم لازم است تا از کلیه عزیزانی که در راه انتشار این مجله زحمت کشیده و تلاش کرده اند، تشکر نموده و قدر دانی نماییم.

 2- و اینک با پشتوانه دانشجویان صنایع و با نیرویی جدید و بالتیع انرژی و توان مضاعف در پی ادامه راه و انشار شماره چهارم فصلنامه آینده برتر در فصل پاییز هستیم.

 3- امید است بتوانیم تا از تمام ظرفیت های نهفته رشته خود استفاده کرده و به معنای واقعی فصلنامه تخصصی مهندسی صنایع دانشگاه تبریز دست یابیم. و آنچه در این راه بسیار پر اهمیت است دلسوزی مشفقانه صاحبان نشریه "دانشجویان صنایع" در مسیر ارتقای نشریه می باشد.

4- و در این مکان نیز به دنبال ایجاد ارتباط، هماهنگی و انتقال دانسته ها و انعکاس پرسش ها میان همکاران نشریه هستیم.

1. سالی که گذشت موسسه تایمز به سنت هر ساله به دنبال انتخاب چهره سال بود.گزینه های زیادی هم پیش روی تحریریه این موسسه بود.از بوش گرفته تا رییس جمهور خودمان و......

ولی یک ایده جدید بود که به کمک موسسه آمد. به قول ما صنایعی ها یک پارادایم جدید به عنوان مزیت رقابتی مطرح شد . آنچه روی جلد رفت تنها یک کلمه بود : “YOU”

 2. مخاطب (YOU) در نظر این موسسه چهره سال بود . در واقع وقایع و خبرها نبودند که این بنگاه خبری را به دنبال خود می کشاند بلکه مخاطب بود که به نشریه جهت می داد و سیاست های نشریه را تعیین می کرد. آنها به اهمیت این کلمه آگاه بودند : " مخاطب "

3. و اکنون ما نیز به دنبال شناخت نیاز مخاطبان خود، دانش جویان صنایع، هستیم. می خواهیم نشریه از دانشجویان آغاز و به آنها ختم شود و در اولین گام به استقبال ایده ها و پیشنهادات شما برای موضوع ویژه نامه پاییز خواهیم آمد.

4. آیا مخاطبان ما به اهمیت خود آگاهند؟ چهارشنبه 19 اردیبهشت ساعت 12 اتاق 221 دانشکده برق

"لیس الانسان الی ما سعی"

انسان همان است که به دنبال آن است.